dinsdag 24 januari 2012

De werkende bevolking betaalt de klucht en het gelag?

De heisa in augustus 2010 rond de in Thailand op druggebruik betrapte Bas Luyten en Kim Geybels was in feiten een storm in een glas water. Er zijn vele jongeren die eens met drugs experimenteren, wat dus op zich nauwelijks iets uitmaakt, en hoegenaamd niet in regelmatig druggebruik en verslaving dient te ontaarden.
Het uitlekken van het voorval was echter en begrijpelijk, niet welkom bij de politieke partij waarvoor deze twee stonden, waardoor hun ontslag ook logisch was gezien de afgang die de partij boven het hoofd hing.
Bas Luyten duikt echter in het begin van 2012 op als een “engel des wraaks”, die zich om een totaal onduidelijke reden met laster campagnes en pure muggenzifterij, via onderschepping en schending van de privacy van de communicatie via chatbericht, en het lekken hiervan, zijn vroegere partij en haar bestuurders tracht te blameren.
Terwijl Kim Geybels destijds bij het voorval in Thayland betrokken, haar toenmalige vriend Bas Luyten omschreef als een “goeie jongen die met het voorval in de problemen werd gebracht, doch die zij wel een kans gunde” ontpopt de goeie jonge van weleer zich nu als een kleingeestige zielenpoot, die op een achterbakse wijze zich tracht te wreken nadat hij zelf de boel destijds verkorven had. Dat er laster campagnes tegen NV-A te verwachten waren is niet te verwonderen, deze partij is tot ongenoegen van de huidige regeringspartijen en de koning aan een steile klim aan het politieke firmament begonnen en is niet te stuiten, waardoor de regeringspartijen zich uiteraard bedreigt voelen.
Laster campagnes zijn echter in de politiek, schering en inslag, en tonen ons vele politici die beter in een papschool zouden zitten dan in een parlement, gezwegen van het feit dat laster en eerroof, of ongegronde of onbewijsbare beschuldigingen, niet alleen laakbaar doch ook strafbaar zijn.

Het is duidelijk, politici mogen dat wat de burger zuur zou opbreken, en staan blijkbaar boven de wet, of toch minstens vele van hen.
In de huidige context is het trouwens haast normaal dat er partijen zijn, incluis het hof dat met de nakende gemeenteraadsverkiezingen in het vooruitzicht, NV-A de grond in willen boren en wie weet er misschien zelfs geld voor over hebben om deze partij te schaden. Tegenstanders van NV-A met het HOF en de vermeende koning Albert II op kop hebben er alle belang bij om NV-A en het volk dat ze veelvuldig belogen en bedrogen, de wind uit de zeilen te halen.
Het is trouwens opvallend dat blunder van, of aanvallen op opposanten van de nieuwe regering ruime aandacht krijgen en breedvoerig worden uitgestreken, terwijl blunders zoals deze van Maggie De Block die zelfs niet wist dat Bob Pleysier, ex-directeur van Fedasil en jarenlang actief in de sector was, en reageerde in een interview met: "Bob wie? Ik ken diene mens niet." Doch het uitvoerige artikelen over deze blunder verdween als bij toverslag en kan nadien niet nagetrokken worden.

In de meeste ontwikkelde landen kan men politici ter verantwoording roepen, dit is ook in België wel het geval, als de betrokken politicus aan de verkeerde kant van de politieke lijn staat wel te verstaan, in het andere geval wordt er wel voor gezorgd dat zelfs de parketten niet in actie, doch wel op de aanklager schieten.

Wie er van droomde dat de nieuwe regering in België drastische hervormingen in het directe belang van de werkende bevolking of hun individuele rechten zou leveren, komt echter behoorlijk bedrogen uit. Er is wel wat veranderd, inderdaad, doch slechts in het nadeel van de actieve bevolking en hun inkomen, hun rechten worden echter verder afgeknabbeld en ingekort. Let op iedereen die een verantwoordelijkheid neemt en er voor vergoed wordt en dit ook aanvaard is voluit verantwoordelijk, behalve indien men in de Belgische politiek terecht weet te komen. Onze blunderende politici bieden ons beleeft de rekening van hun blunders, en vragen niet of wij akkoord zijn met de rekening, we zullen nillens willens moeten betalen, doch doet geen moeite, men trekt het wel van ons loon inkomen.

Men verzekerd ons dat niet alles negatief is, en inderdaad niet alles is slecht.
Wees gerust, ook degene die grote vermogens of hoge inkomens hebben moeten fors inleveren. Althans dat meld men ons, ja, zelfs onze politici en de koning zijn bereid om in te leveren. Het ziet er toch naar uit, was het niet dat forse inleveringen naar de normen van de werknemer, veelal slechts een peulschillen is voor de rijkste van onze maatschappij. Deze hebben echter voldoende middelen en adviseurs om de schade te beperken of voluit te recupereren, en of ze nu alles wel of niet kunnen recupereren, er nauwelijks van wakker zullen liggen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten